Skip to main content

Posts

Showing posts from September, 2012

74

Bugün gördüm ki yıllar, aylar, günler belki de 'zaman' değil de YAŞANILANLAR nasıl da uzaklaştırıyor birbirinden iki insanı... 50 yıl evli kalmışlardır.. Hala evliler.. ayrı odalarda.. kadın 'hayatım' diyebiliyor HALA. Adamsa ona arada ismini söylüyor, arada 'teyze' diyor.. Ayrı odalarda zaman akıp geçiyor.. Zaman değil de YAŞANILANLAR öldürüyor belki de birşeyleri.. Aşık olduğundan dokunmadan duramayan iki insan evladı nasıl oluyor da 50 yıl birlikte geçen zaman diliminde bu kadar itebiliyor birbirini ve bir odada aynı televizyondaki dönen şeye bakmakla - sırf diğeri istediği için bakmakla- yetinemiyor. Önemli olan televizyon mu? dizi mi? dizide ne olduğumu? maç mı? hiç biri. Önemli olan bir diğeri! senin diğerin! yani o kocaman yüreğin var ya, hani zor zamanlarda meraktan, endişeden şişen. Güzel zamanlarda mutluluktan şişen. Ama hep şişen şiştikçe kan pompalamaya devam eden o KOCAMAN KALBİNİ AÇTIĞIN İNSAN, o kocaman kalbini açıp seni BELKİ DE darmadağin etmes…

Tarihe Not

"Mehmetçiği biz, kumarda kaybettik" demiş Falih Rıfkı, Yemen' de,  Çanakkale'de verdiğimizden daha fazla şehit verince. 1920'lerde.. 2012'deyiz, durmak yok, kumara devam!

Havai fişekleri ve terör

Öğrendim ki yaşanılan kötü şeylerin .. kötü ve güçlü anların travmaya dönüşmemesi ve o travmanın güçlenmemesi .. içten içe seni yiyip bitirmemesi.. dakikalarca günlerce ve aylarca büyütüp inşa ettiğin vücudunu ve beynini ele geçirmemesi için onu yani o kötü şeyleri birilerine anlatman gerekiyor. Pskiyatristler işte bu yüzden var. Aklı başında arkadaşların yerini tutmak için.. 
.. ve dediğim gibi anlatmak gerekiyor, anlatmam gerekiyor ki; daha fazla aptal ve gereksiz havai fişeklerinden korkmayayım..

İlkokul 4. ve 5. sınıfı Hakkari'de okudum. Babam asker olduğu ve tayini oraya çıktığı için. Kutularla dolu bir ev vardı, bizim evimiz. Siyah beyaz bir televizyon hatırlıyorum. Yol yorgunluğundan ben erkenden uyumuştum ama ailem daha ilk geceden terörle karşılaşmıştı. Oraya taşındığımız ilk gece çatışma olmuştu. Çatışma, yani etrafımızdaki dağlardan tepelerden belki evlerden bizim lojmanımıza doğru ateş etmeleri.. böylelikle orda yaşamanın ilk kuralını öğrenmiş olduk; silah sesi duyduğun…