Friday, August 10, 2012

lütfen..

Bacağıma konan sinek bahanem oldu, sakinleştiremediğim ellerimi kullanmak için. Kanadı biraz , olsun. - Ben de sana zarar vermem, ellerim gitmez sana.- Öyle güçlü anlarda çıkar meydana, çocukluğunda bilinçaltına gömdüklerin.. aldığın her bir yara, yüzleştirir seni kendinle.- Evet -, dersin, -demekki çok iz bırakmışsın bende baba.- Anlaşılmaz cümleler, kelimeler ve ekler ve mecazlar değil vermek istediğim. Söylemek istediğim yoğunbakıma girdik, babaannem de öyle. Biz de. Babaannem çıkamadı. Biz oksijen almaya devam ediyoruz. Aldığım nefes öksürtüyor bugünlerde beni. Beynimi yiyen soru işaretlerimi senin omuzlarına bırakmış olabilirim. Ama büyük omuzların var. İstiyorum ki onları da al, bin arabana, uzaklaş, sür sür sür.. bizden çok uzağa, bırak gel. Gelmesinler geri, üşüşmesinler beynime.. Genelde senin söylediğinin tersine - ben bu yazıyı tek tek düşünerek yazdım, ve yazı sadece seninle ilgili.. -
Bu kez, lütfen..

2 comments:

uykukedisi said...

canım. biz aynı şehirde günlük işlerinin derdine düşmüş iki insan olduk. farkında mısın?

Deniz TAPKAN said...

:(

Camdan mezbahalar *

Bu yazıda hayvanlara yapılan işkencelerin videosunu neden izlemediğinizi ve neden izlemeniz gerektiğini yazıcam. " Kaz tüyünün n...